Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου 1973

Τούτο εδώ είναι ένα μικρό αφιέρωμα, ένα χρονικό που μου αφηγήθηκαν άνθρωποι που ήταν παρόντες τόσο στα γεγονότα της Νομικής, όσο και στου Πολυτεχνείου. Άνθρωποι που βασανίστηκαν ανελέητα στο κολαστήριο της ΕΑΤ/ΕΣΑ και που βγήκαν μισεροί από κει.
Ανώνυμοι αγωνιστές, που δεν εξαργύρωσαν καμιά φήμη, κανένα βουλευτιλίκι, που δεν ζέσταναν καμιά δοτή καρέκλα. Άνθρωποι που ακόμα και σήμερα μιλούνε σεμνά και ντρέπονται να σε κοιτάξουν στα μάτια.
Άνθρωποι που λένε ‘’ήταν καθήκον και υποχρέωση μας’’ και δακρύζουν.

Τιμή και δόξα στους νεκρούς, τιμή και δόξα στους αληθινούς αγωνιστές.


Η Ελλάδα στο γύψο 1967 - 1974

Το πρώτο μέλημα της χούντας των συνταγματαρχών, όταν εδραιώθηκε σαν ‘’κυβέρνηση’’, ήταν η παρέμβαση της στον φοιτητικό συνδικαλισμό. Αποφάσισε ότι όλες οι φοιτητικές παρατάξεις ήταν παράνομες, απαγόρεψε τις φοιτητικές εκλογές και στρατολόγησε αναγκαστικά τους εκπροσώπους της ΕΦΕΕ, όπως και πολλούς άλλους φοιτητές. Επέβαλε τους δικούς της ‘’ηγέτες’’, με αποτέλεσμα να διαλυθεί η ΕΦΕΕ. Πολλοί φοιτητές αντέδρασαν άμεσα, δημιούργησαν αντιστασιακές οργανώσεις και κυκλοφορούσαν παράνομα πολυγραφημένες ανακοινώσεις, θέσεις και προβληματισμούς. Το φοιτητικό κίνημα ήταν σε αναβρασμό με αποκορύφωμα την αυτοπυρπόληση του φοιτητή Κώστα Γεωργάκη στην Γένοβα της Ιταλίας το 1970, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τα τεκταινόμενα.


Στις 5 Φεβρουαρίου του 1973 οι φοιτητές του Πολυτεχνείου κήρυξαν αποχή από τα μαθήματα, με αποτέλεσμα να εισβάλουν στο ίδρυμα δυνάμεις καταστολής παραβιάζοντας το Πανεπιστημιακό Άσυλο. Συνέλαβαν 11 άτομα που με συνοπτικές διαδικασίες παρέπεμψαν σε δίκη, ενώ πολλούς άλλους τους έστειλαν κατευθείαν στο στρατό. Οκτώ μέρες μετά, δηλαδή στις 21 του Φλεβάρη 4000 φοιτητές έκαναν κατάληψη στη Νομική Σχολή και ζητούσαν να καταργηθεί ο νόμος 1347, που επέβαλε την υποχρεωτική στράτευση των ‘’αντιδραστικών νέων’’, όπως αποκαλούσε η Χούντα τους αγωνιστές φοιτητές.


Οι φοιτητές είχαν βγει στην ταράτσα της Νομικής, όπου φώναζαν συνθήματα εναντίον του καθεστώτος, ενώ ταυτόχρονα αποκλείστηκαν οι γύρω δρόμοι, έγιναν συλλήψεις και βιαιότητες. Αυτή τη φορά όμως οι στρατιωτικοί δεν παραβίασαν το Πανεπιστημιακό Άσυλο. Αρκετός κόσμος συμπαραστάθηκε στους φοιτητές, που μια μέρα αργότερα, δηλαδή στις 22 Φεβρουαρίου αποχώρησαν από τη Σχολή.
Η κατάληψη της Νομικής ήταν και το εφαλτήριο για την εξέγερση του Πολυτεχνείου λίγους μήνες αργότερα.


Στις 14 Νοεμβρίου του 1973, ‘’η παράνομη’’ τότε συντονιστική επιτροπή φοιτητών αποφάσισε αποχή από τα μαθήματα επ’ αόριστο και συνεχή αγώνα εναντίον της Χούντας. Το ψήφισμα έγινε αμέσως αποδεκτό και εκατοντάδες φοιτητές κλείστηκαν μέσα στο Πολυτεχνείο. ‘’ Ελεύθεροι Πολιορκημένοι’’, αυτοαποκαλούνταν και με τη βοήθεια ενός ραδιοφωνικού πομπού που έφτιαξαν εκ των ενόντων στα εργαστήρια των Μηχανολόγων του Πολυτεχνείου, ξεκίνησαν τον αγώνα εναντίον της Χούντας, ενώ ταυτόχρονα τοποθέτησαν και πολυγράφους όπου τύπωναν συνθήματα τα οποία μοίραζαν στο δρόμο.


Συγκροτήθηκαν συνεργεία φοιτητών που έγραφαν επίσης συνθήματα σε πλακάτ, στους τοίχους, στα τρόλεϊ, στα λεωφορεία και στα ταξί για να μάθει όλος ο κόσμος τον αγώνα που είχαν αρχίσει. Παράλληλα μέσα στο Πολυτεχνείο οργανώθηκε εστιατόριο και νοσοκομείο, ενώ άλλες ομάδες φοιτητών ανέλαβαν την περιφρούρηση του χώρου, ξεχωρίζοντας τους πολίτες αγωνιστές που έσπευδαν κοντά τους, από τους προβοκάτορες του καθεστώτος.
Πλήθος κόσμου έτρεξε στο Πολυτεχνείο όπου ενώθηκε με τους φοιτητές, ενάντια στη Χούντα, ζητώντας ‘’Δημοκρατία’’, ‘’Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία’’ και φωνάζοντας με δύναμη ‘’ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ’’.


«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο. Σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζομένων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζομένων Ελλήνων. Λαέ της Αθήνας, λαέ της Ελλάδας, το Πολυτεχνείο είναι η σημαία του κοινού μας αγώνα ενάντια στη Δικτατορία…»
Το μήνυμα γίνεται σύνθημα στα χείλη του κόσμου που αγνοεί πια κάθε φόβο και ξεχύνεται στους δρόμους γύρω από το Πολυτεχνείο. Τα συνθήματα που ακούγονται από τους φοιτητές και γίνονται πανό είναι ‘’Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία’’, ‘’Λαέ σπάσε τις αλυσίδες’’, ‘’ΛΑΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ’’, ‘’Σήμερα πεθαίνει ο φασισμός’’, ‘’Ζήτω η Ελευθερία’’, ‘’ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ’’ και άλλα παρόμοια.


Η εξέγερση αυτή ξεφεύγει γρήγορα από τα όρια της πρωτεύουσας και ταξιδεύει σ’ όλη την Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο, με αποτέλεσμα να γενικευτούν οι ταραχές και ο ξεσηκωμός του λαού σε πολλές μεγάλες πόλεις τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων.


Στην Αθήνα επικρατεί πανικός. Γύρω από το Πολυτεχνείο στήνονται οδοφράγματα, πέφτουν συνεχώς δακρυγόνα και υπάρχουν αμέτρητες συμπλοκές ανάμεσα στον κόσμο και στην αστυνομία. Συλλαμβάνονται πάρα πολλοί, τραυματίζονται επίσης πολλοί και κυνηγημένοι κρύβονται στις γύρω πολυκατοικίες. Από τις 14 Νοεμβρίου μέχρι και τις 17 στους γύρω από το Πολυτεχνείο δρόμους επικρατεί πανικός.


Μετά τις 16 Νοεμβρίου δεν μπορεί ούτε μύγα να μπει ή να βγει από το Πολυτεχνείο. Ο αποκλεισμός είναι πλέον ολοκληρωτικός. Τρία άρματα έχουν κλείσει τις τρεις εισόδους, (Κεντρική Πύλη, οδός Τοσίτσα και οδός Στουρνάρη), ενώ μεγάλη δύναμη αστυνομικών περιφρουρεί και ελέγχει εξονυχιστικά όλους τους δρόμους. Κάποια στιγμή αποφασίζεται και γίνεται έφοδος στους πολίτες που είναι συγκεντρωμένοι έξω από το Πολυτεχνείο και με γκλομπς, σφαίρες ντουμ ντουμ και δακρυγόνα καταφέρνουν και διαλύουν τον κόσμο, ενώ οι λιγοστοί που έμειναν συνέχισαν να στήνουν οδοφράγματα, να αναποδογυρίζουν τρόλεϊ και λεωφορεία και να ανάβουν φωτιές για να περιορίσουν τη δράση των δακρυγόνων. 


Αργά το απόγευμα ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στους πολιορκημένους φοιτητές και στους χουντικούς, για την ασφαλή έξοδο των πρώτων. Μια πλασματική ηρεμία επικρατεί κατά τη διάρκεια της νύχτας όταν στις 3 τα ξημερώματα, γίνεται έφοδος, του ενός από τα τρία τανκ, από την Κεντρική Πύλη, την οποία και γκρεμίζει.
Οι πρώτοι νεκροί, είναι πλέον γεγονός. Τρεις νεκροί φοιτητές.


Από τον πομπό του Πολυτεχνείου οι εκφωνητές  κάνουν έκκληση στους στρατιώτες και τους αποκαλούν ‘’αδέλφια μας’’. Τους παροτρύνουν να αψηφήσουν τις εντολές των ανωτέρων τους και να σταματήσουν την έφοδο. Όλα όμως δυστυχώς προχωρούν σύμφωνα με τις εντολές και τότε οι εκφωνητές αρχίζουν να απαγγέλουν τον Εθνικό Ύμνο, ενώ συνεχίζουν τις εκκλήσεις στους στρατιώτες. 


Μόλις έπεσε η Κεντρική Πύλη, οι φοιτητές, μαθητές, εργάτες, πολίτες μαζεύονται όλοι στο προαύλιο του Ιδρύματος και ψέλνουν με τη σειρά τους τον Εθνικό μας Ύμνο, ενώ την ίδια ώρα μια ομάδα Λοκατζήδων εισβάλουν μέσα στο Πολυτεχνείο, τους περικυκλώνουν και τους  σπρώχνουν προς την πύλη της οδού Στουρνάρη. Μόλις βγαίνουν έξω, τους ‘’αναλαμβάνουν’’ οι αστυνομικοί  και οι κυπατζήδες που τους κτυπούν ανελέητα. Όσοι κατάφεραν να ξεφύγουν κρύφτηκαν στις γύρω πολυκατοικίες, ενώ την ίδια ώρα ελεύθεροι σκοπευτές, από τις γύρω ταράτσες βαρούσαν στο ψαχνό. Οι περισσότεροι από αυτούς συνελήφθηκαν και οδηγήθηκαν στο κολαστήριο της ΚΥΠ και της ΕΑΤ/ΕΣΑ. 


Οι αρχές ανακοίνωσαν ότι συνέλαβαν 850 άτομα, ενώ στη πραγματικότητα ο αριθμός τους ήταν τουλάχιστον τριπλάσιος, περίπου 2.500 άτομα.
Όσο για τους νεκρούς οι αρχές επίσης ανακοίνωσαν τον θάνατο – δολοφονία 34 ατόμων, όμως κι εδώ τα πράγματα είναι διαφορετικά. Τουλάχιστον 60 ήταν οι νεκροί, και κάποιοι κάνουν λόγο ότι ξεπερνούσαν τους 80. 

Κείμενο: Άννα Γαλανού http://annagalanou.blogspot.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου