Δευτέρα, 7 Απριλίου 2014

Σαν άνοιξη...

Πετάγεται η ελπίδα σαν ένα κλωνάρι μέσα από την άσφαλτο. Δε θέλει πολύ για να καρπίσει η ζωή, μια τρύπα μόνο στο τσιμέντο της αρκεί...
Φλογίζονται οι κορφές από τις ξελογιάστρες ανεμώνες, οι κάμποι γεμίζουν δροσόσταλα από κατακίτρινες μαργαρίτες και τα ποτάμια τρέχουν πιο αργά να προλάβουν τη θάλασσα...


Μη βιάζεσαι τόσο, ακούω μια φωνή μέσα μου. Κάτσε πάνω στη ξασπρισμένη πέτρα να ξαποστάσεις. Κανένα δαχτυλίδι δεν είναι πιο όμορφο από τη μικρή πασχαλίτσα που ερωτεύτηκε το δάκτυλο σου. Βγάλε τη μπούκλα από τα μάτια σου και κοίταξε άφοβα τον ήλιο. Μη φοβάσαι δε θα σου κάψει τα μάτια, είναι ακόμα άσαρκος από το χιόνι του χειμώνα. Σκαρφάλωσε στη πλαγιά και κόψε την ανεμώνη... εκείνη, τη πιο άτακτη. Άνοιξε με τα χέρια σου το ζεστό χώμα και φύτεψε την. Πότισε την μ' ένα δάκρυ και θα καρπίσει το χώμα ρίζες. Άφησε το σημάδι σου εκεί, δίπλα στη πέτρα. Χρόνο με το χρόνο θα σε περιμένει να ξαναπάς.
Ναι, είπα... κι ανέβηκα το λόφο. Υπόσχεση έδωσα, χαράς και άνοιξης.

Κείμενο: Άννα Γαλανού

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου