Τρίτη, 28 Μαΐου 2013

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939. Σπούδασε στην Αθήνα, στη Νότια Γαλλία και στην Ελβετία, στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Είναι διπλωματούχος της Σχολής Μεταφραστών και Διερμηνέων (Αγγλικά, Γαλλικά και Ρωσικά).
Ξεκίνησε να δημοσιεύει ποίηση της το 1956 στη "Καινούργια Εποχή". Έχει επίσης δημοσιεύσει  πολλά άρθρα και δοκίμια για την ελληνική ποίηση, καθώς και μεταφρασμένα ποιήματα σε περιοδικά και εφημερίδες τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Έχει εκδώσει πάνω από 20 προσωπικές ποιητικές συλλογές
Το 1962 τιμήθηκε με το Α΄ Βραβείο Ποίησης (Prix Hensch) στη Γενεύη. Το 1985 τιμήθηκε με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης. Με διαλέξεις της στα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου  ταξίδεψε την ποίηση, τις σκέψεις και τα άρτια Ελληνικά της σε πολλούς ανθρώπους, που τους κατέστησε κοινωνούς γνώσης και προβληματισμού. Το 2000 τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη. Λίγες μέρες πριν, από τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών
της απονεμήθηκε το Κρατικό βραβείο ποίησης για το 2012.
Πολλά από τα έργα της έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από δέκα γλώσσες και αρκετά ποιήματά της συμπεριλαμβάνονται σε παγκόσμιες ποιητικές ανθολογίες.

Η ευλογία της έλλειψης

Ευγνωμονώ τις ελλείψεις μου
ό,τι μου λείπει με προστατεύει
από κείνο που θα χάσω
όλες οι ικανότητές μου
που ξεράθηκαν στο αφρόντιστο χωράφι της ζωής
με προφυλάσσουν από κινήσεις στο κενό
άχρηστες, ανούσιες.
Ό,τι μου λείπει με διδάσκει
ό,τι μου ‘χει απομείνει
μ’ αποπροσανατολίζει
γιατί μου προβάλλει εικόνες απ’ το παρελθόν
σαν να ‘ταν υποσχέσεις για το μέλλον.
Δεν μπορώ, δεν τολμώ
ούτ’ έναν άγγελο περαστικό
να φανταστώ γιατί εγώ
σ’ άλλον πλανήτη, χωρίς αγγέλους
κατεβαίνω.
Η αγάπη, από λαχτάρα που ήταν
έγινε φίλη καλή
μαζί γευόμαστε τη μελαγχολία του Χρόνου.
Στέρησέ με παρακαλώ το Άγνωστο
στέρησέ με κι άλλο
για να επιζήσω.




Στον ουρανό του τίποτα με ελάχιστα

Από την κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάω τη ζωή
Την κατασκοπεύω μήπως καταλάβω 
Πώς κερδίζει αυτή,
ενώ χάνουμε όλοι εμείς

Πώς οι αξίες γεννιούνται κι επιβάλλονται
πάνω σ’ αυτό που πρώτο λυώνει: Το σώμα.
Πεθαίνω μες το νου μου χωρίς ίχνος αρρώστιας
Ζω χωρίς να χρειάζομαι ενθάρρυνση καμιά
Ανασαίνω κι ας είμαι σε κοντινή απόσταση
Απ’ ό,τι ζεστό αγγίζεται, φλογίζει

Αναρωτιέμαι τι άλλους συνδυασμούς θα εφεύρει η ζωή
Ανάμεσα στο τραύμα της οριστικής εξαφάνισης
Και το θαύμα της καθημερινής αθανασίας
Χρωστάω τη σοφία μου στο φόβο.

Πέταλα, αναστεναγμούς, αποχρώσεις τα πετάω
Χώμα, αέρα, ρίζες κρατάω
Να φεύγουν τα περιττά λέω
Να μπω στον ουρανό του τίποτα με ελάχιστα


Η ανορεξία της ύπαρξης

Δεν πεινάω, δεν πονάω, δε βρωμάω
ίσως κάπου βαθιά να υποφέρω και να μην το ξέρω
κάνω πως γελάω
δεν επιθυμώ το αδύνατο
ούτε το δυνατό, τα απαγορευμένα
για μένα σώματα δε μου χορταίνουν τη ματιά.
Τον ουρανό καμιά φορά
κοιτάω με λαχτάρα
την ώρα που ο ήλιος σβήνει τη λάμψη του
κι ο γαλανός εραστής παραδίνεται
στη γοητεία της νύχτας.
Η μόνη μου συμμετοχή
στο στροβίλισμα του κόσμου
είναι η ανάσα μου που βγαίνει σταθερή.
Αλλά νιώθω και μια άλλη
παράξενη συμμετοχή∙
αγωνία με πιάνει ξαφνικά
για τον ανθρώπινο πόνο.
Απλώνεται πάνω στη γη
σαν τελετουργικό τραπεζομάντιλο
που μουσκεμένο στο αίμα
σκεπάζει μύθους και θεούς
αιώνια αναγεννιέται
και με τη ζωή ταυτίζεται.
Ναι, τώρα θέλω να κλάψω
αλλά στέρεψε ως και των δακρύων μου
η πηγή.



Η εμπειρία της έμπνευσης

Ολόκληρη η κοιλιά
Μεταμορφώνεται σε κάτι βαθύ
ένα δάσος με σκιές μεταθανάτιες
κι ο αφαλός ένα σιωπηλό πνευστό
όργανο θείο
για να μαντεύεις τα πράγματα
στο ρίγος.

Πλαταίνει το παιχνίδι του νου
μες απ’ το νου γεννιέται
άλλος νους λαμπρότερος
νοείται η μικρότατη μέρα
της πυγολαμπίδας
κι εξαιρείται το πρόσωπο
σαν πρωταγωνιστής.

Κι όπως μια συγκίνηση
απλώνεται στην ύπαρξη
ανοίγει και το πιο σκληρό κέλυφος
αφομοιώνεται η αρρώστια
τα χίλια λάθη κι οι αναπηρίες
ανθίζουν στο λευκό τετράγωνο
παρτέρι του χαρτιού.
Επιμέλεια: Άννα Γαλανού
http://annagalanou.blogspot.gr/
Συνέντευξη - Πηγή: www.lifo.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου