Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2012

Κατακλυσμός

Επί της ουσίας ο όρος χαρακτηρίζει μια καταστροφική πλημμύρα, που δεν αφήνει τίποτα όρθιο στο πέρασμα της. Από τη γέννηση των διαφόρων πολιτισμών και μετά, κάθε κατακλυσμός που γινόταν ερμηνευόταν σαν τιμωρία των Θεών ή του Θεού, ανάλογα με τη πίστη των λαών, για την ανυπακοή και τον εγωισμό των ανθρώπων.
Την έννοια ‘’κατακλυσμός’’ την συναντάμε στην Ινδουϊστική ιστορία του Μανού, στον Ελληνικό μύθο του Ωγυγίου, του Δευκαλίωνα και του Δαρδάνου, στη Σουμεριακή μυθολογία και στην ιστορία του Ουτναπιστίμ, στους Βαβυλώνιους με το έπος του Γκιλγκαμές και στον πλέον γνωστό σε όλους μας Κατακλυσμό του Νώε  σύμφωνα με το βιβλίο της Γένεσης (6-9).
Στο Κοράνι περιγράφεται επίσης μια ανάλογη εκδοχή του κατακλυσμού του Νώε, με δυο διαφορές απ’ όσα ξέρουμε. Πρώτον, ένας από τους γιούς του Νώε μαζί με τη γυναίκα του αρνήθηκαν να μπουν στη κιβωτό και δεύτερον η κιβωτός προσάραξε στο όρος Τζούντι που βρίσκεται στο Ιράκ, αντί το Αραράτ που περιγράφει η Αγία Γραφή.
Ελληνική μυθολογία
Ο Πλάτωνας στους διαλόγους του στον Τιμαίο, περιγράφει με τη σειρά που έγιναν τους τρεις μεγάλους κατακλυσμούς ως εξής:
«Ότι τρείς ιστορούσι γενέσθαι κατακλυσμούς, πρώτον τον επί Ωγύγου, ός ήν της Αττικής βασιλεύς, δεύτερον τον επί Δευκαλίωνος, ότε και τα κατά Θετταλίαν όρη διέστη και τα εκτός Ισθμού και Πελοποννήσου συνεχύθη πάντα, τρίτον τον επί Δαρδάνου του Διός και Ηλέκτρας της Άτλαντος, ός Δάρδανος εβασίλευσε μετά τον κατακλυσμόν της αντίπερα Σαμοθράκης ηπείρου, διά σχεδίας αυτό-σε κομισθείς».
Επίσης ο μεγάλος Έλληνας συγγραφέας του 5ου μ.χ. αιώνα Νόννος ο Πανοπολίτης, βιογράφος του Διονύσου, με πρόσβαση στις Αιγυπτιακές πηγές περιγράφει με την σειρά τους τρείς μεγάλους πανάρχαιους κατακλυσμούς του Ωγύγου, του Δευκαλίωνα και τον τελευταίο του Δαρδάνου. 
Κατακλυσμός του Ωγύγου 
Ο πρώτος από τους τρεις κατακλυσμούς που χρονολογείται την Όγδοη εποχή. Κατά τον Πλάτωνα έγινε το 9.000 π.Χ. κατά το Βάρρωνα το 2.135 π.Χ. και κατά τον Αφρικανό το 1.796 π.Χ. στο 37ο έτος της βασιλείας του Ωγύγου στη Βοιωτία. Οι αναφορές είναι συγκεχυμένες. Υποστηρίζεται ότι υπερχείλισε η λίμνη της Κωπαΐδας και η πλημμύρα κατέστρεψε όλη την Βοιωτία ενώ παράλληλα τον συσχετίζουν με την υπερχείλιση του Κηφισού ποταμού (Παυσανίας - Βοιωτικά Ε 1 και Η, Σχολ. Απόλλων. Γ’1177).
Ο Ωγύγης επέζησε του κατακλυσμού, όμως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν τα κατάφεραν. Μετά τον θάνατο του ίδιου και λόγω των καταστροφών που προκλήθηκαν, η Αττική έμεινε χωρίς βασιλείς για 189 χρόνια μέχρι την εποχή του Κέκροπα. Στην μετακατακλυσμική εποχή αυτό το μεγάλο ιστορικό κενό, μας κάνει να αγνοούμε επακριβώς τι πραγματικά συνέβαινε στην Αττική.
Υπάρχουν κάποια στοιχεία που παραπέμπουν σαν αίτιο την αλλαγή στη διάμετρο, σχήμα, χρώμα και τροχιά του αστερισμού της Αφροδίτης. Ο Freret θεωρεί ότι δεν ήταν η Αφροδίτη αυτό που είδαν αλλά κάποιος κομήτης ο οποίος πέρασε πολύ κοντά στη γη δημιουργώντας παλιρροϊκό κύμα. Πιθανολογούν δε ότι εξ αιτίας αυτής της φυσικής καταστροφής εξαφανίστηκε ο προκατακλυσμιαίος Αιγαϊατικός Πολιτισμός. 
Ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα 
Ο Κατακλυσμός αυτός είναι η αρχαία Ελληνική εκδοχή του όρου ‘’κατακλυσμός’’ που αναφέρεται στις παραδόσεις πολλών αρχαίων πολιτισμών.
Σύμφωνα με το μύθο την εποχή που στη Φθία και τη Θεσσαλία βασίλευε ο Δευκαλίωνας ο Δίας αποφάσισε να καταστρέψει όλη την γενιά των ανθρώπων θεωρώντας ότι ήταν διεφθαρμένη, με εξαίρεση όμως τον δίκαιο και σοφό βασιλιά Δευκαλίωνα και την γυναίκα του την Πύρρα. Ο Προμηθέας, αδελφός του Άτλαντα, συμβούλεψε το βασιλιά να κατασκευάσει μια κιβωτό για να σωθεί. Ο Δευκαλίωνας κατασκεύασε την κιβωτό κι έβαλε μέσα ότι του ήταν απαραίτητο. Όταν άρχισε να βρέχει ασταμάτητα, κλείστηκε μέσα μαζί με τη γυναίκα του την Πύρρα, η οποία ήταν κόρη του Επιμηθέα, ο άλλος αδερφός του Άτλαντα και της Πανδώρας. Ο Δίας άρχισε να ρίχνει δυνατή βροχή, για πολύ καιρό, χωρίς καμιά διακοπή. Τα ποτάμια φούσκωσαν, ξεχείλισαν και παρέσυραν ό,τι βρήκαν μπροστά τους. Οι πεδιάδες έγιναν λίμνες και οι πολιτείες βούλιαξαν και χάθηκαν κάτω από τα νερά. Στο τέλος μόνο μερικές βουνοκορφές φαίνονταν πάνω σε μια απέραντη θάλασσα. Η κιβωτός με τον Δευκαλίωνα και την Πύρρα έπλεε πάνω στα νερά εννιά μερόνυχτα. Ύστερα κάθισε στη κορφή του Παρνασσού ή στην Όθρη, ή στον Άθω, ή στη Δωδώνη (υπάρχουν πολλές παραλλαγές). Όταν η βροχή σταμάτησε επιτέλους και τα νερά τραβήχτηκαν, ο Δευκαλίωνας και η Πύρρα βγήκαν από την κιβωτό σώοι, γεροί και δυνατοί. Αμέσως έκαναν θυσία στο Δία να τον ευχαριστήσουν για τη σωτηρία τους. Ο Θεός δέχθηκε την προσφορά τους κι έστειλε τον Ερμή να τους πει να του ζητήσουν όποια χάρη θέλουν. Τότε ο Δευκαλίων και η Πύρρα ζήτησαν από το Θεό Δία να υπάρξουν κι άλλοι άνθρωποι στη γη. Ο Δίας δεν αρνήθηκε και μάλιστα τους είπε να σκεπάσουν τα πρόσωπα τους, να προχωρούν μπροστά και να ρίχνουν πέτρες πίσω τους χωρίς να κοιτάζουν. Όπου έπεφταν οι πέτρες του Δευκαλίωνα μεταμορφώνονταν σε άντρες, ενώ τα αντίστοιχα της Πύρρας σε γυναίκες. Έτσι δημιουργήθηκε ένας καινούργιος λαός σωστός, σεμνός και υπάκουος που δεν είχε καμιά σχέση με τον προηγούμενο που καταστράφηκε.
Στη πραγματικότητα ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα  χρονολογείται γύρω στο 10.000 - 9500 π.Χ. έγινε λόγω της πτώσης ενός τεράστιου μετεωρίτη στον Ειρηνικό. Υπήρξαν απίστευτες κοσμογονικές αλλαγές. Βυθίστηκε η Ατλαντίδα ενώ οι Άνδεις και τα Ιμαλάια υψώθηκαν περίπου 4.000 μέτρα. Ερευνητές υποστηρίζουν ότι γιαυτό στο λόγο ακόμα και σήμερα στην λίμνη Τιτιτάκα (στα σύνορα Περού-Βολιβίας) βρίσκουμε κοχύλια. Αυτές οι τεράστιες αλλαγές επηρέασαν όλη τη γη και οι παλιότεροι πολιτισμοί ισοπεδώθηκαν όλοι. Ο κατακλυσμός επηρέασε και τον Ελληνικό χώρο το ίδιο όπου τα νερά του Αιγαίου υψώθηκαν περίπου 50 μέτρα περισσότερο. Την εποχή του κατακλυσμού του Δευκαλίωνα στην Αθήνα βασίλευε ο Κραναός, στην Θεσσαλία η οποία ήταν λίμνη και άδειασε στο Αιγαίο βασίλευε ο Δευκαλίωνας, ο μόνος άνθρωπος σύμφωνα με τον μύθο που διεσώθη από τον κατακλυσμό.
 Κατακλυσμός του Δαρδάνου

Ο Δάρδανος σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία ήταν γιός του Δία και της Ατλαντίδας Ηλέκτρας, κόρης του Άτλαντα, ο οποίος βρέθηκε στην Σαμοθράκη μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιασίωνα και την αδελφή του Αρμονία κατά την διάρκεια ενός κατακλυσμού στον οποίο βούλιαξε το μεγαλύτερο τμήμα του νησιού.
Ο κατακλυσμός του Δαρδάνου  χρονολογείται γύρω στο 4000 - 3500 π.Χ. και συμπίπτει με τον βιβλικό κατακλυσμό του Νώε, αλλά και πολλούς άλλους που περιγράφονται στις μυθολογίες όλων των λαών. Τότε έλιωσαν  οι τελευταίοι μεγάλοι παγετώνες στην ΒΑ Ευρώπη συγκεκριμένα σε Ρωσία και Σιβηρία λόγω μεγάλης ανόδου της θερμοκρασίας. Τα νερά από τους λιωμένους παγετώνες μέσω των μεγάλων ποταμών Δούναβη, Δνείπερου, Δον και Βόλγα ξεχείλισαν στον Εύξεινο Πόντο  υψώνοντας την στάθμη των νερών της τότε κλειστής λίμνης κατά 150 μέτρα καταποντίζοντας ολόκληρο τον τοπικό πολιτισμό. Τα νερά στην συνέχεια ξεχείλισαν μέσω των στενών των Δαρδανελλίων στο Αιγαίο πέλαγος ανεβάζοντας 50 μέτρα περισσότερο την στάθμη των θαλασσών παγκοσμίως. Οι γεωλόγοι συμφωνούν ότι εκείνη τη περίοδο έγιναν και οι τελευταίες μεγάλες κοσμογονικές αλλαγές.
Επιμέλεια κειμένου: Άννα Γαλανού
Πηγή: Βικιπαίδεια

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου