Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Χαλίλ Γκιμπράν


Ο έρωτας

Σαν ο έρωτας σε μαγέψει ακολούθησε τον,
όσο κι αν οι δρόμοι του είναι τραχιοί κι απότομοι.
Κι όταν οι φτερούγες του σε τυλίξουν, γείρε πάνω του,
όσο κι αν το σπαθί που κρύβει στο φτέρωμά του μπορεί να σε πληγώσει
Κι όταν σου μιλάει πίστεψε τον,
όσο κι αν η φωνή του γκρεμίζει τα όνειρά σου,
όπως ο βόρειος άνεμος το κήπο σου κουρσεύει.

Γιατί όσο κι αν ο έρωτας σε στολίζει, άλλο τόσο σε σταυρώνει.
Όσο κι αν σε βοηθάει ν’ ανθίσεις, τόσο από την άλλη κλαδεύει τα κλωνιά σου.
Όσο κι αν σκαρφαλώνει ψηλά για να σε φθάσει,
τα τρυφερά κλαδιά σου, που λικνίζονται στον ήλιο να χαϊδέψει,
έτσι ως τις ρίζες σου θα κατέβει να τις ταρακουνήσει
καθώς αγκιστρωμένες είναι μες το χώμα…

Κι αν μες το φόβο σου γύρευες από τον έρωτα μόνο γαλήνη κι ηδονή
τότε είναι καλύτερα τη γύμνια σου να κρύψεις
και να περάσεις μακριά από του έρωτα τ’ αλώνια…
Να βγεις στο δρόμο που δεν έχει εποχές...
Εκεί που θα γελάς, μα θα ‘ναι το γέλιο μισερό
Εκεί που θα κλαις, μα θα ‘ναι λειψά τα δάκρια σου

Ο πόνος

Και μια γυναίκα μίλησε και είπε:  Μίλησέ μας για τον Πόνο. 
Και κείνος αποκρίθηκε: 
Ο πόνος σας είναι το σπάσιμο του όστρακου που περικλείει τη γνώση σας. 
Όπως το τσόφλι του καρπού πρέπει να σπάσει, για να βγει η καρδιά του στο φως του ήλιου, έτσι κι εσείς πρέπει να γνωρίσετε τον πόνο. 
Κι αν θα μπορούσατε να κρατάτε πάντα στη καρδιά σας το θαυμασμό για τα καθημερινά θαύματα της ζωής σας, ο πόνος τότε δε θα σας φαινόταν λιγότερο θαυμαστός από τη χαρά σας. 
Και θα δεχόσαστε τις εποχές της καρδιάς σας, όπως δέχεστε πάντα τις εποχές που περνούν πάνω από τα χωράφια σας. 
Και θα παρατηρούσατε με ηρεμία τους χειμώνες της θλίψης σας. 
Πολλούς από τους πόνους σας τους διαλέγετε μονάχοι. 
Είναι το πικρό φάρμακο που μ' αυτό ο γιατρός που είναι μέσα σας θεραπεύει τον άρρωστο εαυτό σας. 
Γι' αυτό, να εμπιστεύεστε το γιατρό, και να πίνετε το φάρμακό του, σιωπηλά και ήρεμα. 
Γιατί το χέρι του, αν βαρύ και σκληρό, οδηγείται από το τρυφερό χέρι του Αόρατου… 
Και η κούπα που σας δίνει, μ' όλο που καίει τα χείλη σας, είναι φτιαγμένη από τον πηλό που ο μεγάλος Αγγειοπλάστης μούσκεψε με τα δικά του άγια δάκρυα.

Αυτογνωσία 

Και κάποιος άντρας κι είπε: Μίλησέ μας για την Αυτογνωσία. 
Κι εκείνος απάντησε λέγοντας: 
Οι καρδιές σας γνωρίζουν σιωπηλά τα μυστικά των ημερών και των νυχτών.  Αλλά τ' αφτιά σας διψούν για τον ήχο της γνώσης της καρδιάς σας. 
Θέλετε να γνωρίσετε με λόγια αυτό που γνωρίζετε από πάντα στη σκέψη σας. 
Θέλετε ν' αγγίξετε με τα δάχτυλά σας το γυμνό σώμα των ονείρων σας. 
Κι είναι καλό που το θέλετε. 
Το κρυφό πηγάδι της ψυχής σας πρέπει ν’ αναβλύσει και να τρέξει κελαρύζοντας προς τη θάλασσα. Κι ο θησαυρός του άπειρου βάθους σας πρέπει ν’ αποκαλυφθεί στα μάτια σας. 

Δεν πρέπει όμως να υπάρχουν ζυγαριές για να ζυγίζουν τον άγνωστο θησαυρό σας. Και μη μετράτε τα βάθη της γνώσης σας με το βυθομετρικό κοντάρι ή το σχοινί. 
Γιατί ο εαυτός είναι μια θάλασσα απεριόριστη και άμετρη. 
Μη λέτε, "Βρήκα την αλήθεια", αλλά να λέτε, "Βρήκα μιαν αλήθεια". 
Μη λέτε, "Βρήκα το μονοπάτι της ψυχής", αλλά να λέτε, "Συνάντησα την ψυχή που περπατούσε στο μονοπάτι μου". 
Γιατί η ψυχή περπατά πάνω σ' όλα τα μονοπάτια. 
Η ψυχή δεν περπατά πάνω σε μια γραμμή, ούτε μεγαλώνει σαν καλάμι. 
Η ψυχή ξεδιπλώνεται, όπως ο λωτός με τ’ αναρίθμητα πέταλα.

Η δουλειά

Σας έχουν πει ότι η ζωή είναι σκοτάδι και μέσα στην απελπισία, σας γυρίζει σαν ηχώ αυτό που ειπώθηκε από τον απελπισμένο.

Κι εγώ σας λέω πως η ζωή είναι σκοτάδι αν δεν υπάρχει πάθος. Και κάθε πάθος είναι τυφλό αν δεν υπάρχει γνώση. Και κάθε γνώση είναι μάταιη χωρίς δουλειά, μα και η δουλειά είναι άδεια χωρίς αγάπη. Μα σαν δουλεύετε μ' αγάπη, ενώνεστε με τον εαυτό σας κι ο ένας με τον άλλο κι όλοι σας με το Θεό.

Και τι σημαίνει δουλεύω με αγάπη; Σημαίνει να υφαίνεις με τις κλωστές που τραβάς απ' την καρδιά σου, σαν να  ‘ταν να φορέσει το ύφασμα αυτό η αγαπημένη σου ψυχή...

Σημαίνει να χτίζεις ένα σπίτι με στοργή, σαν να ‘ταν να κατοικήσει σ' αυτό η αγαπημένη σου ψυχή...

Σημαίνει να σπέρνεις με τρυφερότητα τους σπόρους και με χαρά να συλλέγεις τη σοδειά, σαν να ‘ταν να φάει τον καρπό η αγαπημένη σου ψυχή...

Σημαίνει να δίνεις σε όλα το δικό σου νόημα, με μια ανάσα από το πνεύμα σου...

Πολλές φορές σας άκουσα να λέτε σαν να μιλούσατε στον ύπνο σας "αυτός που δουλεύει το μάρμαρο και βρίσκει της ψυχής του την έκφραση στην πέτρα, είναι ανώτερος από αυτόν που οργώνει τη γη. Κι αυτός που πιάνει τα χρώματα του ουράνιου τόξου και τα βάζει πάνω σ' ένα πανί μα ανθρώπινες μορφές, αξίζει περισσότερο από αυτόν που φτιάχνει σανδάλια για τα πόδια μας".

Αλλά εγώ σας λέω, όχι στον ύπνο μου, μα ξύπνιος στο καταμεσήμερο, ότι ο άνεμος δεν τραγουδά γλυκύτερα στις γιγάντιες βελανιδιές απ' όσο στο πιο μικρό και ταπεινό χορταράκι...

Και μεγάλος είναι αυτός που μεταλλάζει τη φωνή του ανέμου σε τραγούδι και το κάνει γλυκό με την αγάπη του.

Η δουλειά είναι φανερωμένη αγάπη. Κι αν δεν μπορείτε να δουλεύετε μα αγάπη, παρά μόνο με αηδία, καλύτερα παρατήστε τη δουλειά σας και καθίστε στην πύλη του ναού να παίρνετε ελεημοσύνη απ' αυτούς που δουλεύουν με χαρά.

Γιατί αν ψήνεις το ψωμί με αδιαφορία, ψήνεις πικρό ψωμί, που δε χορταίνει παρά την μισή πείνα του ανθρώπου. Κι αν αγανακτείς με των σταφυλιών το πάτημα, η αγανάκτησή σου στάζει δηλητήριο στο κρασί. Κι αν σαν τους αγγέλους τραγουδάς, μα δεν αγαπάς το τραγούδι, βουλώνεις τα αυτιά του ανθρώπου στης μέρας τις φωνές και στις φωνές της νύχτας..
Έργα στα Αραβικά:
  • Επαναστατημένα Πνεύματα (1908)
  • Σπασμένα Φτερά (1912)
  • Δάκρυ και Χαμόγελο (1914)
  • Η Λιτανεία (1918)
Έργα στα Αγγλικά:
  • Ο Τρελός (1918)
  • Ο Πρόδρομος (1920)
  • Ο Προφήτης (1923)
  • Άμμος και Αφρός (1926)
  • Ιησούς ο Γιος του Ανθρώπου (1928)
Έργα που εκδόθηκαν μετά το θάνατό του:
  • Οι Θεοί της Γης (1931)
  • Ο Περιπλανώμενος (1932)
  • Ο Κήπος του Προφήτη (1933)
  • Ο Λάζαρος κι ο Αγαπημένος του (1933)   
/http://annagalanou.blogspot.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου