Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2012

ΜΗ ΜΕ ΦΩΝΑΖΕΙΣ ‘’ΞΕΝΟ’’


Επειδή άλλη μάνα με γέννησε
και σ' άλλη γλώσσα άκουσες εσύ
τα όμορφα παιδικά σου παραμύθια...
μη με φωνάζεις ‘’ξένο’’

Το ψωμί σου δε διαφέρει απ' το δικό μου
το χέρι σου είναι όμοιο με το δικό μου,
σαν τη φωτιά καίει και η δική μου φωτιά.
Γιατί λοιπόν με φωνάζεις ‘’ξένο’’;

Επειδή σ' άλλους δρόμους βρέθηκα
και σ’ άλλο λαό γεννήθηκα;
Επειδή άλλες θάλασσες γνώρισα
και απ' αλλού σάλπαρα… Με φωνάζεις ‘’ξένο’’;

Το ίδιο άγχος κρύβουμε κι οι δυο
η ίδια εξάντληση στην πλάτη μας βαραίνει,
Αυτή που συντρίβει τον κάθε θνητό
μες απ' του χρόνου τα σκοτάδια…
Από τότε ακόμα που δεν είχαν μπει σύνορα
κι ανάμεσά μας δεν είχαν φθάσει ακόμη
όσοι διχάζουν και σκοτώνουν το φτωχό!
Αυτοί που κλέβουν και μοιράζουν ψέματα…
Αυτοί που εμπορεύονται κι εμάς
και θάβουν αδίστακτα τα όνειρά μας…
Αυτοί εφεύραν αυτή τη λέξη
τη σκληρή λέξη… ‘’ξένος’’!

Λέξη παγωμένη και γεμάτη θλίψη
που θυμίζει λησμονιά και εξορία.
Αν μ’ αγαπάς, σταμάτα να με φωνάζεις ‘’ξένο’’

Αν θέλεις, κοίταξέ με στα μάτια,
ας φθάσει η ματιά σου πιο πέρα απ' το μίσος,
ας ξεπεράσει φόβο κι εγωισμό.

Για δες, άνθρωπος είμαι κι εγώ
Όχι, δεν είμαι ‘’ξένος’’!

Ποίηση: 
Άγνωστος Μετανάστης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου