Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

Μέρες μνήμης… 1940 – 1944 …. ΠΟΤΕ ΠΙΑ

Επιχείρηση Μαρίτα, ‘’Unternehmen Marita’’ ήταν το όνομα που έδωσαν οι Γερμανοί φασίστες την εισβολή στην Ελλάδα, αμέσως μόλις οι Έλληνες ήρωες είπαν το μεγάλο όχι στους φασίστες του Μουσολίνι στα βουνά της Αλβανίας.
Η εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα έγινε μέσω Βουλγαρίας και Γιουγκοσλαβίας και ξεκίνησε στις 6 Απριλίου του 1941. Δεν χρειάστηκαν πολύ χρόνο μιας και βρήκαν αποδιοργανωμένο το στρατό και εξουθενωμένους τους αγωνιστές του 1940. Σε ελάχιστο χρόνο είχαν φθάσει μέχρι την Καλαμάτα. Ένα μήνα αργότερα ξεκίνησε η μάχη της Κρήτης, επιχείρηση Ερμή την έλεγαν, «Unternehmen Merkur». Η κατάληψη του νησιού και η σθεναρή αντίδραση από τους Κρήτες, καθυστέρησαν δραματικά τα σχέδια των Ναζιστών και του Χίτλερ εναντίον της Ρωσίας. Το μεγαλοπρεπές σχέδιο επιχείρηση Μπαρμπαρόσα.

Γερμανοτσολιάδες

Κάθε πόλεμος έχει και τους ‘’εφιάλτες ‘’ του. Οι Γερμανοτσολιάδες ήταν Έλληνες τάγματα ασφαλείας που ιδρύθηκαν από τον κατοχικό πρωθυπουργό Ιω. Ράλλη για να προστατεύουν την ύπαιθρο από τις αντιστασιακές ομάδες. Ήταν σε πλήρη επικοινωνία με τους Φασίστες και εκτελούσαν απριόρι διαταγές τους. Πολλές μαρτυρίες αναφέρουν ότι ήταν ακόμα χειρότεροι από τους κατακτητές. Αναφέρονταν αποκλειστικά στη Βέρμαχτ και στην Γκεστάπο.

Κατοχή και πείνα Απρίλιος 1941- Οκτώβριος 1944

Το όπλο που χρησιμοποίησαν οι Γερμανοί στη Κατοχή εναντίον του άμαχου πληθυσμού ήταν η πείνα. Στις μεγάλες πόλεις και ιδαίτερα στην  Αθήνα, ο κόσμος σε πλήρη εξαθλίωση πέθαινε καθημερινά. Τα κάρα της δημαρχίας, ήταν μεταφορείς νεκρών όχι κορμιών, ανθρώπινων σκελετών. Ο αριθμός του άμαχου πληθυσμού που αποδεκατίστηκε εκείνη τη περίοδο ήταν από 300.000 – 770.000 άτομα  και επιπλέον 35.000 στρατιώτες. Βαρύς ο φόρος για μια μικρή χώρα. Παράλληλα με αυτό ήταν οι καθημερινές εκτελέσεις στα στρατόπεδα του Χαιδαρίου και της Καισαρινής, στην Αθήνα. Υπήρξα αυτήκοος μάρτυρας, μιας ηλικιωμένης κυρίας, νεκρής πλεον, όπου τη μέρα που εκτελείτο ο άνδρας και ο αδελφός της στη Καισαριανή, τα μεγάφωνα του στρατοπέδου έπαιζαν το τραγούδι… ‘’Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά’’.  Η ειρωνία!!!

Τη Πρωτομαγιά του 1944 εκτελέστηκαν στο σκοπευτήριο της Καισαριανής 200 κρατούμενοι που μεταφέρθηκαν από το Χαϊδάρι. Ήταν το τίμημα για για το θάνατο  ενός (1) Γερμανού αξιωματικού της Βέρμαχτ και τριών συνοδών του στους Μολάους της Λακωνίας . Δέκα φορτηγά χρειάστηκαν για να μεταφέρουν τους 200 αγωνιστές από το Χαϊδάρι, στην Καισαριανή. Όλος ο δρόμος γέμισε σημειώματα, στη μάνα, στον πατέρα, στα αδέλφια, στους αγαπημένους, στους συναγωνιστές, παρακαταθήκη για αυτούς που έμεναν πίσω να συνεχίσουν την πάλη για την ελευθερία.


Μπλόκο της κοκκινιάς: 17 Αυγούστου 1944.
 Δεκάδες γερμανικά καμιόνια  και ταγματασφαλίτες που φορούν μαύρες κουκούλες περικυκλώνουν τις γύρω περιοχές που περικλείουν την Κοκκινιά, από Κορυδαλλό, Αιγάλεω, Δαφνί και Ρέντη μέχρι Κερατσίνι, Φάληρο και Πειραιά, ο κλοιός σφίγγει. 
Ο γνωστός χαφιές, Μπατράνης, διακρίνει μέσα στο πλήθος το λοχαγό του ΕΛΑΣ Αποστόλη Χατζηβασιλείου και με ειρωνεία τον χαιρετά «τα σέβη μου λοχαγέ» και δίνει το σύνθημα. Αφού με την ξιφολόγχη του βγάζουν το μάτι και του σχίζουν τα μάγουλα, τον περιφέρουν ανάμεσα στο πλήθος ζητώντας του να προδώσει. Η απάντηση του λοχαγού ήταν «Ψηλά το κεφάλι, μη φοβάστε. Δεν πρόκειται να προδώσω κανέναν».
Μετά τις 6:00 π.μ. ακούγονται τα «χωνιά» στους δρόμους της Κοκκινιάς: «Προσοχή-προσοχή! Σας μιλάνε τα τάγματα ασφαλείας. Όλοι οι άνδρες από 14-60 ετών να πάνε στην πλατεία της Οσίας Ξένης για έλεγχο ταυτοτήτων. Όσοι πιαστούν στα σπίτια τους θα τουφεκίζονται επί τόπου»
Γύρω στις 8.00 π.μ. η πλατεία της Οσίας Ξένης, αλλά και οι γύρω δρόμοι, έχουν γεμίσει από κόσμο. Περίπου 25.000 άτομα. Χωρίζονται κατά ομάδες σε πεντάδες με κενά μεταξύ τους για να μπορούν οι δήμιοι και να υποδεικνύουν όποιον θέλουν. Η εντολή είναι να κάθονται γονατιστοί με ψηλά το κεφάλι. Η ζέστη αφόρητη και αρκετοί είναι αυτοί που λιποθυμούν και ζητούν εναγωνίως λίγες σταγόνες νερό. Όσες γυναίκες προσπαθούν να πλησιάσουν τους κρατούμενους προσφέροντάς τους από τις πήλινες στάμνες λίγο νερό, κακοποιούνται μπροστά σε όλους. Οι Γερμανοτσολιάδες πιάνουν δουλειά. Η αυλαία αυτής της τραγωδίας έκλεισε γύρω στις 6:00 μ.μ. με ένα ξεδιάλεγμα περίπου 8.000 ομήρων. Ένα τεράστιο ανθρώπινο ποτάμι ξεκίνησε από την Κοκκινιά για το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου. Οι όμηροι οδηγούνται, σε φάλαγγα ανά τέσσερις, και σ’ αυτή την απόσταση, περίπου 7 χιλιομέτρων όσοι πέφτουν κάτω από την εξάντληση, τη δίψα ή τη ζέστη, βασανίζονται αμέσως. Σε όλους τους δρόμους της Κοκκινιάς ακούς μόνο κλάματα μανάδων, συζύγων και παιδιών, ενώ από παντού ρέει αίμα και η πόλη μυρίζει θάνατο.
Όπως αναφέρει ο μαχητής του ΕΛΑΣ Αγ. Σοφίας Πειραιά, Μιχάλης Γρηγοράκης, ο οποίος συμμετείχε σ΄ αυτήν την πορεία, ένας από τους ταγματασφαλίτες που τους συνόδευαν, καθ΄ όλη τη διαδρομή φώναζε «Η Κοκκινιά δεν είναι εδώ. Η Γερμανία είναι εδώ. Πάρτε το χαμπάρι και θα πεθάνετε όλοι σας». Από το Χαϊδάρι γύρω στα 1.800 άτομα σέρνονται στα κολαστήρια της Γερμανίας. Αγωνιστές κλείστηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στο Μανχάϊμ, Νταχάου, Μπούνχεβαλντ, Μπίπλις, Άουσβιτς και αλλού.

Μπλόκο της Καλλιθέας, της Καλογρέζας, Φιλοπάππου, Καλλιρόης…
Νεκροί, νεκροί, νεκροί!!!!

Η σφαγή του Διστόμου, 10 Ιουνίου 1944

οι Γερμανοί μπήκαν στο Δίστομο και σε αντίποινα για τις απώλειές τους άρχισαν την σφαγή όσων κατοίκων έβρισκαν στο χωριό. Η μανία τους ήταν τόσο μεγάλη, ώστε δεν ξεχώριζαν από το μακελειό ούτε τα γυναικόπαιδα ούτε τους ηλικιωμένους. Τον ιερέα του χωριού τον αποκεφάλισαν, βρέφη εκτελέστηκαν και γυναίκες βιάστηκαν πριν θανατωθούν. Η σφαγή σταμάτησε μόνον όταν νύχτωσε και αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στην Λειβαδιά, αφού πρώτα έκαψαν τα σπίτια του χωριού. Οι εκτελέσεις συνεχίστηκαν και κατά την επιστροφή των Γερμανών στην βάση τους, καθώς σκότωναν όποιον άμαχο έβρισκαν στον δρόμο τους. Οι νεκροί του Δίστομου έφτασαν τους 228, εκ των οποίων οι 117 γυναίκες και 111 άντρες, ανάμεσά τους 53 παιδιά κάτω των 16 χρόνων. Η μαρτυρία του απεσταλμένου του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού Eλβετού George Wehrly ο οποίος έφτασε στο Δίστομο μετά λίγες μέρες μιλάει για 600 νεκρούς στην ευρύτερη περιοχή.

Η σφαγή των Καλαβρύτων 13 Δεκεμβρίου 1943

Η σφαγή των Καλαβρύτων είναι η πιο βαριά περίπτωση πολεμικού εγκλήματος στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου πολέμου. Η διαταγή της μαζικής δολοφονίας, στο πλαίσιο της επιχείρησης «Καλάβρυτα» (Unternehmen Kalavryta), ξεκίνησε από την παράκτια περιοχή της Αχαΐας στη βόρεια Πελοπόννησο, όταν τα στρατεύματα της Βέρμαχτ στην πορεία τους έκαψαν χωριά και δολοφόνησαν άμαχο πληθυσμό. Οι Γερμανοί, στο δρόμο για τα Καλάβρυτα, εκτέλεσαν 143 άνδρες, στα χωριά Ρωγοί, Κερπινή, Άνω και Κάτω Ζαχλωρού, καθώς και στη Μονή Μεγάλου Σπηλαίου. Επίσης έκαψαν περίπου 1.000 σπίτια σε πάνω από 50 χωριά, αφού τα λεηλάτησαν αποκομίζοντας περισσότερα από 2.000 πρόβατα και μεγαλύτερα ζώα και περίπου 260.000.000 δραχμές.
Όταν έφθασαν στα Καλάβρυτα, κλείδωσαν όλες τις γυναίκες και τα παιδιά κάτω των 14 στο σχολείο και διέταξαν όλους τους άνδρες από 14 και πάνω να παρουσιαστούν έξω από το χωριό. Εκεί οι Γερμανοί τους εκτέλεσαν με συνεχείς ριπές πολυβόλων, σκοτώνοντας περίπου 500 άτομα. Οι γυναίκες και τα παιδιά κατάφεραν να αποδράσουν από το σχολείο ενώ το χωριό φλεγόταν. Την επόμενη ημέρα τα ναζιστικά στρατεύματα πυρπόλησαν το μοναστήρι της Αγίας Λαύρας, που συνδέεται στενά με την Ελληνική Επανάσταση του 1821.


Η σφαγή της Βιάννου, Ηράκλειο 14,15,16 Σεπτεμβρίου 1943

Η σφαγή της Βιάννου αναφέρεται στη μαζική εξόντωση άμαχου πληθυσμού περίπου 20 χωριών της Βιάννου (Κάτω Σύμη, Αμιρά, Πεύκος, Άγιος Βασίλειος, Άνω Βιάννος, Κρεββατάς, Καλάμι, Ρίζα, Μουρνιές, Μύθοι, Μάλλες , Κεφαλόβρυσο) από τα γερμανικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και σε μία από τις πλέον βιαιότερες σφαγές κατά τη διάρκεια της κατοχής στην Ελλάδα. Οι δολοφονίες αυτές, με περισσότερους από 500 νεκρούς πραγματοποιήθηκαν στις 14, 15 και 16 Σεπτεμβρίου 1943 και συνοδεύτηκαν από πυρπόληση των περισσότερων χωριών, λεηλασία και καταστροφή της συγκομιδής. Η επιχείρηση έγινε κατόπιν εντολής του στρατηγού Friedrich-Wilhelm Müller, σε αντίποινα για την υποστήριξη και συμμετοχή του τοπικού πληθυσμού στην αντίσταση της Κρήτης. Ο Müller, ο οποίος απέκτησε το παρατσούκλι "Ο Χασάπης της Κρήτης», εκτελέστηκε μετά τον πόλεμο για τη συμμετοχή του στη σφαγή.

Η πυρπόληση της Κανδάνου, Χανιά 3 Ιουνίου 1941

Στο χωριό Κάνδανος πολλοί Γερμανοί έχασαν τη ζωή τους και για το λόγο αυτό το έκαψαν ολοσχερώς. Μάλιστα δεν επέτρεπαν σε κανένα άνθρωπο να πλησιάσει καν.  Άφησαν τρεις πινακίδες, όπου και παραδέχονται το έγκλημα τους. Αυτό πάντα το απέφευγαν για να μην μείνει τίποτα στην ιστορία που να τους χρεώνει.
Τοποθέτησαν τις δυο πινακίδες τη μία από τη μεριά της Παλιόχωρας και την άλλη από το δρόμο των Χανίων, και έγραψαν: ''Δια τη κτηνώδη δολοφονία Γερμανών αλεξιπτωτιστών από άνδρες γυανίκες παιδιά και ιερείς του χωριού, που τόλμησαν να αντισταθούν στο Μεγάλο Ράιχ, καταστρέψαμε τη Κάνδανο εκ θεμελίων για να μην ξανακτιστεί ποτέ''.
Η τρίτη πινακίδα στην είσοδο του χωριού έγραφε: ''Εδώ υπήρχε κάποτε η Κάνδανος. Καταστράφηκε σαν αντίποινα για τη δολοφονία 25 Γερμανών αξιωματικών''.

Η σφαγή του Κομμένου στην Άρτα, 16 Αυγούστου 1943, 

Η σφαγή του Κομμένου ήταν μια από τις μεγαλύτερες σφαγές αμάχων στην ιστορία της Γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα. Διαπράχθηκε στο χωριό Κομμένο που βρίσκεται στον νομό Άρτας και είναι χτισμένο κοντά στις όχθες του ποταμού Άραχθου.
 Οι στρατιώτες σκότωναν όποιον έβρισκαν μπροστά τους ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας. Έμπαιναν στα σπίτια των αιφνιδιασμένων χωρικών και ξεκλήριζαν ολόκληρες οικογένειες. Χαρακτηριστικό είναι ότι 20 οικογένειες ξεκληρίστηκαν μέχρις ενός. Επί 9 ώρες οι Γερμανοί σκότωναν, βίαζαν, έκαιγαν και κατέστρεφαν ό,τι υπήρχε στο διάβα τους. Όταν αποχώρησαν είχαν αφήσει πίσω τους 317 νεκρούς μεταξύ των οποίων 97 νήπια και παιδιά μέχρι 15 χρονών και 119 γυναίκες. H σφαγή έγινε μια μέρα μετά το πανηγύρι του χωριού για τη γιορτή της Παναγίας.
Στο τέλος της σφαγής οι ναζί στρατιώτες κάθισαν στην πλατεία του χωριού όπου έφαγαν και ήπιαν μπύρες αφήνοντας εκεί άδειες κονσέρβες, δίπλα σε 7 πτώματα. Συνολικά οι νεκροί της σφαγής ήταν 317 άτομα. Η σφαγή του Κομμένου Άρτας είναι ισοδύναμη με αυτή των Καλαβρύτων και του Διστόμου.

Απολογισμός Γερμανικής Κατοχής

ο απολογισμός της πρώτης Γερμανικής Κατοχής 1940-1944.

ο κ. Τάσος Ηλιαδάκης
Από το περίφημο Έργο του Πολιτειολόγου-Μαθηματικού, Διδάκτορα Κοινωνιολογίας, καθηγητή στη Σχολή Εθνικής Ασφάλειας, κ. Τάσου Ηλιαδάκη, "Οι επανορθώσεις και το Γερμανικό Κατοχικό δάνειο" [εκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ, έκδοση Β΄, 2012, σελίδες 137-140]. Το ΕΞΑΙΡΕΤΟ αυτό ΕΡΓΟ του κ. Ηλιαδάκη είναι γεμάτο παραπομπές, δηλαδή όλα τα περιγραφόμενα γεγονότα είναι ΑΠΟΛΥΤΑ ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΑ! Αυτό είναι και η μεγαλύτερη αρετή του!


Μετά από πόλεμο 4 χρόνων, 6 μηνών και 13 ημερών, έφθασε η ώρα του απολογισμού. Το 1939, στην περιφέρεια Αθηνών-Πειραιά οι γεννήσεις υπερέβαιναν τους θανάτους κατά 5.639. Το 1942 οι θάνατοι υπερέβαιναν τις γεννήσεις κατά 30.5312. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, ο αριθμός των θανάτων στους άνδρες εννιαπλασιάστηκε και στις γυναίκες τετραπλασιάστηκε. Μόνο στην πρωτεύουσα οι 500 προπολεμικοί θάνατοι ανδρών τον μήνα έφθασαν τους 4.500 και οι 500 των γυναικών τους 2.000. Στο υπόμνημά της προς το Συνέδριο των Παρισίων η Ελλάδα ανέφερε 558.000 νεκρούς ή το 7,6% του πληθυσμού και 830.000 ανίκανους προς εργασία ή το 12,6% του πληθυσμού. Αυτός ήταν ο ανθρώπινος απολογισμός. Ο πληθυσμιακός ήταν διαφορετικός.
Το 1940 οι κάτοικοι της χώρας έφθαναν τα 7.335.000. Αν δεν αεσολαβούσε η κατοχή, με τις προπολεμικές συνθήκες, ο πληθυσμός θα αυξανόταν κατά 300.000 από φυσική κίνηση και 110.000 από το συνηθισμένο ρεύμα των Ελλήνων του εξωτερικού. Συνολικά 410.000. Αντί για την αύξηση αυτή, ο πληθυσμός μειώθηκε κατά 558.000 άτομα. Επομένως η πληθυσμιακή απώλεια ήταν 968.000, δηλαδή το 13% του επιπέδου του 1940.
Η φυματίωση και η ελονοσία υπήρξαν τα συνώνυμα της κάνης. 
Η φυματίωση, η προφυματίωση και οι άλλες ασθένειες μαστίζουν το 80% του ελληνικού λαού, γράφει στην έκθεση του προς τον Εμ. Τσουδερό ο γ. διευθυντής του Δημόσιου Λογιστικού. Τα θύματα της φυματίωσης με την κατοχή διπλασιάστηκαν. Την ίδια ώρα οι Αρχές Κατοχής είχαν επιτάξει τα σανατόρια για δικές τους ανάγκες. Η ελονοσία από το 25% του 1940 έφθασε στο 40% και με το κινίνο σε έλλειψη. Το λίγο που υπήρχε, οι επιδρομείς το διακινούσαν μέσω της μαύρης αγοράς. Με το τέλος της κατοχής οι φυματικοί έφθασαν τις 400.000 και οι σε προφυματική κατάσταση το 1 εκ. Οι ελονοσούντες τα 2,5 εκ. Αν σε αυτούς προθέσουμε και τους 21.000 ανάπηρους πολέμου φθάνουμε στα 3.921.000, δηλαδή το 50% του πληθυσμού.
Οι βίαιες μετακινήσεις του πληθυσμού ερήμωσαν τη χώρα. Ανέστρεψαν την παραγωγική διαδικασία και τα ανθρώπινα όνειρα. Σ' αυτές ανάγκαζαν τον πληθυσμό οι Βούλγαροι πριν εποικίσουν τις πιο πλούσιες περιοχές.Βίαια, όμως, είναι και η μετακίνηση του πληθυσμού όταν γινόταν για να αποφύγει ο πληθυσμός την ομηρία, τις σφαγές, τις απελάσεις, τους διωγμούς και την πολιτική επιστράτευση. Δεν αναφερόμαστε στις μετακινήσεις του πληθυσμού προς την ύπαιθρο για να αποφύγει τον θάνατο από την ασιτία. Ιδιαίτερα θύματα των πληθυσμιακών μετακινήσεων υπήρξαν η Ήπειρος και η Β. Ελλάδα. Λόγω των μετακινήσεων αυτών, ο ελληνικός πληθυσμός των οικισμών μειώθηκε σχεδόν κατά το ένα τρίτο. Μας είχαν καταντήσει πρόσφυγες στον τόπο μας.
Ο απολογισμός της ομηρίας είναι 30.000 Έλληνες στη Γερμανία, την Ιταλία και τη Βουλγαρία. Επί πλέον, 60.000 Ελληνοεβραίοι στην Πολωνία. Από κοντά η αναγκαστική αποδημία των αμάχων που προτίμησαν τη διαφυγή στο εξωτερικό. Οι περισσότεροι από αυτούς είτε χάθηκαν είτε πέθαναν. Οι αναζητήσεις των αγνοουμένων μέσω του Ερυθρού Σταυρού συνεχίστηκαν, σε μόνιμη καθημερινή βάση, 30 χρόνια μετά την κατοχή.
Οι υλικές καταστροφές προσεγγίζονται μόνο ως ναρκοπέδιο της ανασυγκρότησης και ως υποθήκευση των μελλοντικών δεκαετιών και γενεών. Μια προσέγγιση του χάους, από ελληνικές και ξένες πηγές, δίνει: 
Ο οικοδομικός πλούτος.
Καταστράφηκαν 3.700 πόλεις και οικισμοί, 408.000 σπίτια ισοδύναμα με 511.500 οικοδομές αξίας 150.000 προπολεμικοόν δραχμών για κάθε μία. Μέσα σ' αυτά και 5.000 σχολεία. Η ζημιά έφθασε στο 23% του συνολικού οικοδομικού μας πλούτου. Η Ελλάδα, για να αντικαταστήσει το χαμένο οικοδομικό της πλούτο, θα χρειαζόταν 23 χρόνια ομαλής οικοδομικής προσπάθειας, όπως εκείνης του μέσου όρου των ετών 1930-1940 ή να διέθετε για τον σκοπό αυτό ολόκληρο τον προϋπολογισμό του 1946 επί 40 χρόνια.
Οι άστεγοι
Η οικιστική καταστροφή δημιουργούσε 227.000 άστεγες οικογένειες, περισσότερα από 1,2 εκ. άτομα, δηλαδή το 18% του πληθυσμού. Κοντά σ'αυτούς και οι 234.000 οικογένειες που βρέθηκαν να κατοικούν σε απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης. Την ίδια στιγμή η εγκατάλειψη της υπαίθρου έπαιρνε διαστάσεις εθνικού κινδύνου. Γεγονός ιδιαίτερα επικίνδυνο για τη Β. Ελλάδα, όπου σε περιοχές της η πυκνότητα του πληθυσμού ανά τ.χ. είχε κατεβεί στο 1,2 από το προπολεμικό 21,6.
Οι συγκοινωνίες
Το οδικό δίκτυο είχε καταστραφεί κατά 75-80% και τα μεταφορικά μέσα κατά 75%. Από τα 17.200 προπολεμικά επιβατικά, φορτηγά και λεωφορεία είχαν ολικά καταστραφεί τα 11.650 και ίίερικώς τα 2.950. Η διώρυγα της Κορίνθου είχε ολοσχερώς καταστραφεί.
Στο σιδηροδρομικό δίκτυο από τα 2.679 χμ. απέμεναν τα 680, δηλαδή καταστροφή κατά 75%. Από τα 7.708 βαγόνια απέμειναν τα 607, καταστροφή κατά 84%. Στις σιδηροδρομικές γέφυρες, σήραγγες και τηλεγραφικές εγκαταστάσεις η καταστροφή έφτανε το 75%. Στα σιδηροδρομικά οικήματα η καταστροφή ήταν μικρή, μόνο... 60%.
Τηλεπικοινωνίες
Το δίκτυο είχε ολοσχερώς καταστραφεί. Το 70% των μηχανημάτων είχαν μεταφερθεί στη Γερμανία.
Εμπορικός στόλος
Είχε μειωθεί κατά 73%, ενώ οι ζημιές στα λιμενικά έργα υπέρβαιναν τα 13 εκ. δολ. του 1938.
Γεωργία
Η γεωργοκτηνοτροφική παραγωγή είχε μειωθεί κατά 60%, ενώ είχαμε χάσει το 25% των δασών μας ως ξυλεία. 
Βιομηχανία - Εμπόριο.
Μετά από εντολή του υπ. εθνικής οικονομίας τα εμποροβιομηχανικά επιμελητήρια θα καταγράψουν τη ζημιά στη βιομηχανία, το εμπόριο και τις επαγγελματοβιοτεχνικές μονάδες. Το επιμελητήριο Αθηνών, με το 4657/11.4.1946 έγγραφο του, δίνει την καταγραφή κατά υπαίτιο σε δισ. προπολεμικές δρχ.:
Γερμανία                               12,14
Ιταλία                                     3,13
Βουλγαρία                              3,1
Συμμαχικός Στρατός             1,86 
Οργανώσεις Αντίστασης      1,4
Ελληνικό Δημόσιο                   0,73
Σύνολο                                      22,4

Αρχαιολογικοί χώροι
Οι Γερμανοί προκάλεσαν (διάβαζε λεηλάτησαν) καταστροφές σε 87 αρχαιολογικούς χώρους, οι Ιταλοί σε 39 και οι Βούλγαροι σε 3. Επι πλέον, διενεργήθηκαν 26 αυθαίρετες ανασκαφές με αρπαγή των αρχαιολογικών θησαυρών.
Κατά τους υπολογισμούς Ελλήνων εμπειρογνωμόνων, κατόπιν εντολής της Ελληνικής Κυβέρνησης, η συνολική καταστροφή που μπόρεσε να αποτιμηθεί, λόγω κατοχής σε δολάρια του 1938, κατανέμεται ως εξής:
 1. Υλικές απώλειες
άμεσες                                                   2.613.407.000
„    εμμεσες                                            1.200.000.000
2.  Δαπάνες Κατοχής                           2.781.000.000
3. Κρατικές Δαπάνες                            1.857.426 000 
4. Συντάξεις                                            1.464.741.000
5.  Διαφυγόν κέρδος                             4.032.000.000
6.  Διάφορες απώλειες                          1.810.000.000
Σύνολο                                                    15.758.574.000

Τόσα δίνει και ο Μπενάς, δηλαδή 8,5 δισ. δολ. του 1948. Ο Μπακάλμπασης υπολογίζει τις ζημιές που μπορούν να επανορθωθούν, δίχως να περιλαμβάνει τις ζημιές που προξένησαν οι επιδρομείς κατά την αποχώρηση τους, όπως και άλλες περιφερειακές ζημίες, σε 11.388.000 ημερομίσθια
Επιμέλεια : Άννα Γαλανού
Πηγές: Βικιπαίδεια, 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου