Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2012

Βασίλης Ραφαηλίδης

Ο φασισμός είναι λαϊκισμός και κάθε λαϊκισμός είναι φασισμός

Βασίλης Ραφαηλίδης: Δημοσιογράφος, συγγραφέας και κριτικός κινηματογράφου. 
Τα παρακάτω αποσπάσματα είναι από το βιβλίο του Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους 1830 -1974 (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου)

Απόσπασμα 1ο: 
''...Όλα πήγαν στραβά εξ αρχής στο κράτος που ονομάστηκε Ελλάδα. Το 1830 που εμφανίστηκε η νέα Ελλάδα, στο τόπο που στην αρχαιότητα υπήρχε η Αρχαία Ελλάδα, πράγμα που δημιούργησε μύριες παρανοήσεις όσον αφορά την καταγωγή των Νεοελλήνων, που βέβαια δεν είναι ανάγκη να έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα για να είναι Έλληνες.Ούτε είναι σώνει και καλά Έλληνας γιατί έτυχε να γεννηθεί στην Ελλάδα. Η ζορισμένη γεωγραφία πολύ μικρό ρόλο παίζει στην εθνικότητα, και αυτό το γνώριζαν πολύ καλά οι Αρχαίοι Έλληνες, οι διάσπαρτοι τότε σε όλο το γνωστό κόσμο. Άλλωστε, οι Εβραίοι που μέχρι πρότινος δεν είχαν πατρίδα, δεν έπαψαν ποτέ να είναι ο πιο συνεκτικός λαός από εθνολογικής απόψεως.
''Η Ελλάδα ως Κράτος'', λέει ο Γεράσιμος Κακλαμάνης, "ήταν εξ' αρχής ο Λίβανος των Βαλκανίων''. Δηλαδή ένα κράτος εθνικής σκοτοδίνης, χωρίς κανένα φορέα εθνικής υπάρξεως. Μια απλή ματιά στα κατά καιρούς Ελληνικά Συντάγματα, λέει ο Κακλαμάνης, είναι ικανή για να δείξει την εξ αρχής έλλειψη θεμελίων αυτού του κράτους.
Το πρώτο Σύνταγμα της Επιδαύρου, ορίζει σαν φορέα του κράτους της θρησκεία, πράγμα που γίνεται από ανάγκη διότι αυτοί που πολέμησαν τους Τούρκους δεν είχαν τίποτα άλλο κοινό πέραν της θρησκείας, που δίκαια συνεπώς, απόκτησε τη σημασία που έχει πάντα στην Ελληνική διοίκηση.
Στη παράγραφο 2 του Συντάγματος της Επιδαύρου δίνεται ο ορισμός του Έλληνα: '' Έλληνες είναι όσοι αυτόχθονες πιστεύουσιν εις Χριστόν''.
Πιο τρελός ορισμός δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Δηλαδή αν κάποιος δεν πιστεύει στο Χριστό (προσοχή το σύνταγμα δεν λέει στο Θεό) δεν θα ήταν δυνατόν να είναι Έλληνας.
Ναι δεν θα ήταν, ούτε και σήμερα είναι εν πολλοίς δυνατόν να είναι Έλληνας. Όμως είδε ποτέ την πίστη και την μέτρησε; Ρωτάει ο Κακλαμάνης με το διαβρωτικό επτανησιακό του χιούμορ. Ποιός είναι δυνατόν να ξέρει, αν εγώ για παράδειγμα πιστεύω ή δεν πιστεύω στο Χριστό;  Κι αν εγώ δεν πιστεύω πράγμα που είναι δικαίωμα μου, αφού η θρησκεία είναι πρόβλημα συνείδησης, τι θα απογίνω; Θα με διώξουν από την Ελλάδα ως μη νομιμοποιούμενο συνταγματικώς ως Έλληνα; Ήταν η θρησκεία κριτήριο εθνικής υπάρξεως ύστερα από τεσσάρων αιώνων συμβίωση του Χριστιανισμού με μια συγγενή θρησκεία των Μωαμεθανισμό, τον οποίο είχε αποδεχτεί το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Ελλάδας; Τι απέγιναν οι Έλληνες που έτυχε να είναι Μουσουλμάνοι; Μα θεωρήθηκαν Τούρκοι και εκδιώχθηκαν στη Τουρκία με την ανταλλαγή πληθυσμών που έγινε βάση κυρίως του θρησκεύματος. Και γιατί δυστροπούμε που θεωρούν Τούρκους τους εαυτούς τους οι Μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης, που είναι Έλληνες μουσουλμανικού θρησκεύματος;
Το Σύνταγμα της Επιδαύρου δεν είναι αυτό που λανσάρει την εξίσωση '' πας Χριστιανός Έλλην'' και συνεπώς '' πας Μουσουλμάνος Τούρκος''; Και το ερώτημα επικρέμαται: Γιατί το πρώτο Ελληνικό Σύνταγμα της Επιδαύρου υποχρεώνεται να ορίσει την εθνικότητα μόνο βάσει ενός συνειδησιακού προβλήματος, της θρησκείας; Μα διότι αναγνωρίζει πως όλοι όσοι πήραν μέρος στον αγώνα κατά των Τούρκων ήταν μεν όλοι Χριστιανοί, δεν ήταν όμως όλοι Έλληνες.Ήταν και φτωχοί Τούρκοι και Αρβανίτες και Βλάχοι και Σλάβοι και Πομάκοι και Γύφτοι και ό,τι θες...''
Απόσπασμα 2ο: 
Ας μάθουμε επιτέλους να λέμε τα πράγματα με τ' όνομά τους και να μην παραποιούμε την ιστορία μας. Ο Ελληνικός λαός στη πλειοψηφία του αγάπησε το Μεταξά. Όπως και οι Ιταλοί που αγάπησαν τον Μουσολίνι, όπως και οι Γερμανοί που αγάπησαν τον Χίτλερ, όπως και οι Ισπανοί που αγάπησαν τον Φράνκο. Ο φασισμός είναι λαϊκισμός και κάθε λαϊκισμός είναι φασισμός κατά βάση και κατ' ουσίαν. Ο φασισμός δεν αγαπά το μεγάλο κεφάλαιο ( εκτός από το πάρα πολύ μεγάλο που τον γεννάει) και λατρεύει το μικρομεσαίο. Ο φασισμός είναι κοινωνικό καθεστώς σπέσιαλ για μικροαστούς. Όχι για αστούς, ούτε για προλετάριους. Οι αστοί και οι προλετάριοι βρέθηκαν αντίπαλοί του εξ' αρχής. Και δεδομένου ότι στη λεγόμενη αστική κοινωνία δεν κυριαρχούν οι αστοί αλλά οι μικροαστοί, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς την απήχηση που είχαν στο λαό τα φασιστικά καθεστώτα. Άλλωστε οι στολές, οι παρελάσεις, οι λαμπαδηδρομίες, τα κολοσσιαία θεάματα αρένας, τα συνθήματα, το προγονικό μεγαλείο από το οποίο ο χάλιας μικροαστός αντλεί δύναμη για να υποφέρει την ασημαντότητά του, όλα αυτά τα εκμεταλλεύτηκαν τέλεια, όλοι οι φασίστες δικτάτορες. Και τα πλήθη ουρλιάζουν '' Ζήτω! Είσαι ο μπαμπάς μας''. Ο χάλιας μικροαστός πάντα έχει ανάγκη από ένα σούπερ πατέρα του έθνους, που να τον προστατεύει από τους παμφάγους καπιταλιστές αλλά και από τους κομμουνιστές που απειλούν το όνειρό του για ένα πέρασμα στην '' ανώτερη τάξη''. Κάθε μικροαστός ονειρεύεται τον αστό που ζεσταίνει μέσα του, που τον μεγαλώνει στο θερμοκήπιο της μεγάλης ελπίδας για ένα πέρασμα στην ''ανώτερη τάξη''. Κάθε ψιλικατζής ονειρεύεται ένα σούπερ μάρκετ. Και επειδή το όνειρο για μερικούς πραγματοποιείται όλοι οι χάχες πιστεύουν πως θα βγει αληθινό και γιαυτούς. Δεν έχει σημασία που οι περισσότεροι πεθαίνουν ο φτωχοί. Σημασία έχει που ο καπιταλισμός τους επιτρέπει να ονειρεύονται το δικό τους πλούτο. Και ο φασισμός, που είναι η ακραία μορφή καπιταλισμού, είναι μια εγγύηση για τη διατήρηση του ονείρου για ένα πέρασμα στην ''ανώτερη τάξη''. Το Φολκςβάγκεν (το Λαϊκό Όχημα) είναι δημιούργημα του Χίτλερ. Αλλά υπάρχει ακόμα. Και ο αγκυλωτός σταυρός (η σβάστικα), αυτό το εκπληκτικής ψυχολογικής αποτελεσματικότητας λαϊκό σύμβολο, που δίνει φτερά στο σταυρό και τον κάνει να γυρίζει και να αλέθει θα δώσει και στον Χριστιανισμό τη δύναμη που του λείπει. Τώρα πια δεν είναι αμαρτία να σκοτώνει ο καλός Χριστιανός και ο Μεταξάς, όπως και ο Μουσολίνι άλλωστε ξέρουν καλά τι κάνουν όταν υιοθετούν σαν σύμβολο το διπλό πέλεκυ, που κόβει κεφάλια και από τα δεξιά και από τ' αριστερά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου